Chirurdzy z Brooke zainteresowali się nim i postanowili podreperować mu twarz.
Wykonali więc operację plastyczną nosa, używając do przedłużenia jego końcowej części chrząstek pobranych z ucha, a także – stosując ciekawą technikę nakładkową Abby'ego, która ściągnęła na salę operacyjną sporą widownię z lekarzy – naprawili mu wargę.
Chirurdzy byli bardzo dumni z rezultatu. Dolarhyde natomiast odsunął lusterko i tylko gapił się w okno.
Kartoteka filmoteki dowodzi, że Dolarhyde wypożyczał sporo filmów, głównie na temat urazów cielesnych, i z reguły przetrzymywał je na noc. Ponownie zaciągnął się do wojska w roku 1958 i wówczas to odkrył Hongkong. Ponieważ stacjonował w Korei, w Seulu, gdzie wywoływał filmy z małych samolotów zwiadowczych, które pod koniec lat pięćdziesiątych wysyłano za dwudziesty ósmy równoleżnik, udało mu się dwa razy wyjechać do Hongkongu na urlop. W roku 1959 Hongkong i Kowloon mogły zaspokoić najbardziej wybujałe apetyty.
Babkę zwolniono z sanatorium w roku 1961; osiągnęła swoisty, daleki od poczytalności stan spokoju wywołany thorazinem. Dolarhyde poprosił o zwolnienie ze względu na trudną sytuację rodzinną i otrzymał je na dwa miesiące przed planowanym przejściem do rezerwy. Pojechał do domu, aby zaopiekować się babką.
Teraz i dla niego nastały dziwnie spokojne czasy. Dzięki swej nowej pracy w Gateway mógł wynająć kobietę, która zajmowała się babką podczas dnia. Wieczorami przesiadywał ze staruszką w salonie, ale nie odzywali się do siebie ani słowem. Ciszę przerywało tylko tykanie i bicie starego zegara.
Matkę zobaczył już tylko jeden raz: na pogrzebie babki w 1970 roku. Spojrzał na nią na przestrzał, przewiercił ją na wylot swoimi żółtymi oczami, jakże podobnymi do jej oczu, zupełnie jak kogoś nieznajomego.
Jego wygląd zaskoczył matkę. Szczupły, lecz barczysty miał ładny odcień cery i schludne wąsiki, które – jak przypuszczała – były włosami przeszczepionymi z głowy.
Tydzień później zadzwoniła do niego i usłyszała tylko trzask odkładanej słuchawki.
Przez całe dziewięć dni po śmierci babki Dolarhyde nie rniał żadnych zmartwień, ani też sam ich nikomu nie przysparzał. Jego czoła nie splamiła nawet najmniejsza zmarszczka. Wiedział tylko, że czeka. Ale nie wiedział na co.
W końcu drobne, z pozoru najzwyklejsze w świecie wydarzenie, przekazało zarodkom w jego czaszce, że nadszedł już czas. Stał właśnie przy północnym oknie i oglądał pod światło jakiś film, gdy nagle zdał sobie sprawę, że jego ręce się starzeją. Zupełnie jakby jego dłonie trzymające kliszę pojawiły się znienacka same, tuż przed jego oczyma, on zaś spostrzegł w dobrym północnym świetle, iż skóra na kościach i ścięgnach zwiotczała, pokrywając się siatką maleńkich rombów, niczym u jaszczurki.
Obracając dłonie w świetle, poczuł intensywny zapach duszonych pomidorów z kapustą. Wzdrygął się, choć w pokoju było ciemno. Wieczorem ćwiczył usilniej niż zwykle.
Na ścianie salki gimnastycznej, którą urządził sobie na strychu, koło sztang i ławki do wyciskania, wisiało wysokie, jedyne w domu lustro. Mógł w nim swobodnie podziwiać swoje ciało, bo zawsze ćwiczył w masce.
Napiął mięśnie i przyjrzał się uważnie swej sylwetce. Mimo czterdziestu lat mógłby z powodzeniem startować w lokalnych zawodach kulturystycznych. Uznał, że to za mało.
Po tygodniu natknął się na obraz Blake'a, który natychmiast go zauroczył.
Zobaczył go na dużej kolorowej reprodukcji w „Time Magazine", ilustrującej reportaż na temat retrospektywnej wystawy Blake'a w londyńskiej Tate Gallery. Muzeum Brooklyńskie wysłało z tej okazji do Londynu Wielkiego Czerwonego Smoka i Kobietę Odzianą w Słońce.
Krytyk z „Time'a" napisał: „Niewiele demonicznych obrazów w sztuce zachodu emanuje tak koszmarnym ładunkiem energii seksualnej…".
Dolarhyde nie musiał czytać tekstu, żeby się o tym przekonać.
Całymi dniami nosił to zdjęcie przy sobie. Później sfotografował je i do późna w nocy pracował w ciemni nad powiększeniem. Niemal przez cały czas trwał w podnieceniu. Powiesił zdjęcie w salce do ćwiczeń, tuż obok lustra, i wpatrywał się w nie wyciskając sztangę. Nie potrafił zasnąć, jeżeli wcześniej nie ćwiczył do zupełnego wyczerpania i nie oglądał potem swoich medycznych filmów, które pomagały mu rozładować napięcie seksualne.
Odkąd skończył dziewięć lat, wiedział, że w istocie jest poprostu sam i że już na zawsze pozostanie samotny. Wniosek typowy raczej dla mężczyzny po czterdziestce.
Teraz zaś, po czterdziestce, żył fantazjami pełnymi świeżości, bezpośredniości i prostoty, typowymi dla wieku dziecięcego. Pozwoliło mu to wyjść poza samotność.
W wieku, gdy inni mężczyźni po raz pierwszy ze strachem dostrzegają swoją izolację od świata i ludzi, Dolarhyde rozumiał to już doskonale – był sam, bo był Niepowtarzalny. Z żarem neofity spostrzegł, że jeżeli będzie nad tym usilnie pracował, jeśli posłucha prawdziwych popędów, które tak długo dławił i kultywował tylko jako inspiracje, to dostąpi Łaski Przeistoczenia.
Na obrazie nie widać wprawdzie twarzy Smoka, lecz Dolarhyde stopniowo dowiadywał się, jak ona wygląda.
Oglądając w salonie swe medyczne filmy, wyczerpany podnoszeniem ciężarów, rozwierał szeroko usta, by móc w nie wcisnąć sztuczną szczękę babki. Nie pasowała do jego zniekształconych dziąseł, więc szybko dostawał skurczu.
W wolnych chwilach ćwiczył więc także szczęki, gryząc twardy gumowy kołek, dopóki mięśnie nie wybrzuszały mu policzków niczym dwa orzechy włoskie.
Jesienią 1979 roku podjął część swych pokaźnych oszczędności i poprosił w Gateway o trzymiesięczny urlop. Pojechał do Hongkongu, zabierając ze sobą zęby babki.
Gdy wrócił, rudowłosa Eileen i inni koledzy z pracy stwierdzili jednogłośnie, że wakacje mu dobrze zrobiły. Był teraz spokojny. Nie zwrócili uwagi, że nie używa już szatni dla pracowników i nie korzysta z natrysków, zwłaszcza że i przedtem nie zaglądał tam zbyt często.
Zęby babki powróciły do szklaneczki stojącej przy łóżku. A jego nowa sztuczna szczęka została zamknięta na klucz w szufladzie biurka na górze.
Gdyby Eileen mogła go zobaczyć przed lustrem, z zębami na swoim miejscu i nowym jaskrawym tatuażem błyszczącym w ostrym świetle sali gimnastycznej, zapewne krzyknęłaby ze zgrozy. Raz.
Miał teraz sporo czasu, nie musiał się już spieszyć. Miał całą wieczność. Minęło więc pięć miesięcy, nim wybrał sobie Jacobich.
Rodzina Jacobich jako pierwsza miała mu pomóc i doprowadzić go do Chwały Przeistoczenia. Dostarczyli mu niezapomnianych wrażeń, najwspanialszych w całym jego życiu
Póki nie doszedł do Leedsów.
A teraz, kiedy rósł w siłę i chwałę, przyszła kolej na Shermanów i całkiem nowy intensywny pomysł z podczerwienią. Niezwykle obiecujące.
29
Francis Dolarhyde musiał opuścić swe dotychczasowe terytorium w laboratorium filmowym Gateway, by zdobyć to, czego potrzebował.
Był szefem produkcji największego działu Gateway – wywoływania filmów amatorskich – ale wytwórnia miała jeszcze cztery inne działy.
Kryzys z lat siedemdziesiątych zmniejszył popularność filmów amatorskich, a do tego wzrastała konkurencja ze strony domowych magnetowidów. Wytwórnia musiała zatem zmienić swą działalność.
Przedsiębiorstwo otworzyło nowe działy, które przenosiły filmy na taśmę video, drukowały mapy zakresu antenowego i oferowały specjalne usługi producentom krótkometrażowych filmów reklamowych.
W 1979 roku firmie trafiła się prawdziwa gratka. Przedsiębiorstwo podpisało kontrakt z Departamentem Obrony i Departamentem Energii na wynalezienie i przetestowanie nowych emulsji dla fotografii w podczerwieni.
Departament Energii potrzebował czułego filmu dla swoich badań nad zachowaniem ciepła. Wojskowi zaś chcieli go wykorzystać do nocnych lotów zwiadowczych.
Pod koniec roku 1979 Gateway wykupiło sąsiednią niewielką firmę Baeder Chemical i tam zlokalizowano prace nad wynalazkiem.